Af en toe nemen we een kijkje in de oude doos. Kijken of er nog iets tijdsloos in staat. Iets wat nog niet gelezen is door al onze nieuwe vrienden. Bij deze. Onderstaand artikel verscheen in maart 2009.
Geschiedenis, dat was dat saaie vak op school. Als dat jouw stelling is, dan heb je van de verkeerde docent(e) les gehad. Geschiedenis gaat namelijk over mensen en mensen zijn nooit saai. Mensen zingen, vechten, huilen, bidden, lachen, werken en bewonderen. Dat kan niet saai zijn. Mensen kunnen dusdanig van elkaar houden, dat ze naar hun overleden partner schrijven: Je hebt altijd gezegd dat wij samen zouden blijven leven om op dezelfde dag te sterven. Waarom ben je nu toch alleen naar de hemel gegaan? Hoeveel verdriet en liefde ligt er tegelijkertijd opgesloten in die woorden? Ze zijn geschreven door de weduwe van Eung Tae, een Koreaanse edelman uit de 16e eeuw. Archeologen hebben zijn graf gevonden en daarin onder andere de brief die zijn vrouw aan hem schreef. Liefde, passie, radeloosheid en onbereikbaar verlangen, het zit er allemaal in. Lees maar als je op reacties klikt. Dat is nou geschiedenis met een groot kloppend hart. Niks te saai.